TaSFiR sebuah MIMPI...

kali ini aku bermimpi lagi, mimpi yang amat ganjil, mimpi di mana aku bakal menerima musibah lagi, adakah aku kini bakal menimpa nasib yang lebih sadis? Ya ALLAH, cukuplah dengan ujian yang bertubi-tubi telah ENGKAU berikan pada aku, aku tak berdaya lagi, sedangkan ujian yang sebelum ini pun aku masih terkapai-kapai untuk mencari jalan penyelesaian, jangan lah kamo menambahkan lagi kekusutan di jiwa ini.
aku teros berfikir tatkala mengimbas kembali perkara itu, apakah sebenarnya yang aku alami kini? Mental kah aku kerna sering menyendiri dan menjadi paranoid. Aku dah bohsan dan serik dengan setiap perkara yang sering berulang-ulang dalam sejarah hidup aku. Menjalani perkara yang sama, masalah yang sama, perangai manusia yang sama, kehidupan yang sama, orang yang sama, perasaan yang sama.
Murung, itu yang paling sesuai untuk mengkelaskan aku dan membezakan aku dari yang lain. Kesedihan yang melampau telah membuatkan aku jadi tidak seperiang dulu. Melihat punca masalah atau konflik yang berlaku sering di depan mata, membuatkan aku jadi lagi tak keruan. Adakah sekali lagi aku akan di uji dengan ujian yang maha hebatnya dari yang sebelum ini? Aku tak pasti...

untung kamo ada orang yang menyanyangi dan ambil berat tentang kamo, tika kamo keseorangan mereka datang menemani, wakto kamo terleka meraka datang menyedarkan kamo, saat kamo bergembira mereka pasti akan tertawa bersama. walau aku di sebelah menanggung nasib yang lebih hebat tapi tiada siapa yang sudi bersama aku seperti kamo, memang aku amat cemburu dengan nasib kamo kerana sememangnya nasib aku dalam persahabatan tak akan kekal dan berpanjangan. Di mana silap aku?

kehidupan telah di tetapkan akan menempuh segala rintangan dan pancaroba yang seringan-ringan angin sehinggalah yang seberat-berat masalah. semua terpulang kepada keyakinan dan ketabahan serta kebijaksanaan kita untuk menempuhinya dan menyelesaikan nya secara positif atau negatif. segala tindak tanduk manusia dan identiti mereka adalah mereka yang memilih, kita tiada hak untuk memaksa mahupun menilai kerana diri kita sendiri tiada yang sempurna. lagu pun, ALLAH telah menyatakan sebaik-baik manusia ciptaan-NYA adalah Nabi Muhammad.

kawan apa erti sayang, jika hati tak senang..
kawan apa erti kasih, jika kita terselah pilih..

HANTO malam pose ke-19

kami berjalan-jalan pada wakto malam itu, jam di handfone memaparkan tepat pukul 11.34 malam. kami memang selalu ada kelas malam pada bulan ramadan ni sebab itu kelas fitness, nak buat siang hari memang dak2 sportrec tak cukup pose ler jawabnye. oleh itu, ma'am azzura telah membuat persetujuan dengan kami untuk mengadakan kelas malam. dak sportrec balik lewat malam merayau-rayau dalam uitm tuh memang perkara besa, tapi klu ber2 antara laki n pompuan itu memang luar besa (paham sendri ar).

malam tuh, kami berjalan empat orang, aku bersama teman rapatku along serta opie bersama boy dia yang terchinta. kami berjalan dari sportcomp dengan hajat ingin menuju ke mashroom. rakan-rakan yang lain sume dah balik awal tadi.. "bye korang,jmp kat kolej tau!" jerit mira yang sedang deras naik moto dengan ala si minah rempit trapezoid yg tersohor.

kami bergurau senda dengan menyakat opie yang lemah semangat, memeng kelakar melihat ketakotan beliau sambil menggenggam erat tangan boy. kami teros berjalan melintasi pejabat pentadbiran, simpang keluar pintu gate utama, dan bukit aman(tempat pakguard bertendang).

tiba-tiba, kami terasa sejok sgt selepas terkena hembusan angin yang sungguh dingin sepoi-sepoi lempoyan. angin tak kuat mana tapi pokok bergoyang macam ada berok matye bergayut. apa kes nie. langkah kami menjadi perlahan kerana opie amat lah ketakotan. sampai menggeletar kepala lutot dia.(aku nmpk).

tiba-tiba aku teringat tentang kisah senior kami yang tersampok kat situ, nama dia sapok. dia tegur seorang gadis berbaju puteh, berambut ikal mayang yang duduk kat tepi simpang bukit aman tuh. memang orang selalu cakap kat situ bukan je tempat jin bertendang, juga tempat pakguard bertendang. aku kerisauan tapi demi opie dan yang lain aku kuatkan langkah ku sambil menceritakan kisah senior kami dulu yang tersampok di situ.

"huuuaaarrrghhhhhhhh!!!!!"

hampeh! mira n ala dah siap tnggu kat pokok tepi simpang bukit aman tuh. cilaka toi.... opie memang tak lepas tngan boy dah. along lak dah nak bukak langkah pecot sejuta meter. aku relex jer... hahahahaaa... caya la ala(kepala plan)...

Ghost Story in Ramadan..

This really scary ghost story is called "A Price to Pay." Yikes!

. . . and if your computer isn't as comfortable as your favorite easy chair, we recommend this ghost story download.

A Price to Pay

Whatever you do, don't end up like me.

Whenever someone asks if you believe in ghosts, you need to say no. Just say unequivocally, absolutely, without a doubt that there is no way that ghosts exist. Don't even entertain the thought, as intriguing as it might seem. It is just not worth it.

Ghosts are not polite, they don't care, they don't play fair and they will tear your life up. Believe me.

Also,

Realize that delving into the unknown comes with a price. It isn't a nice little free ride or something fun to do, getting all scared and the like—although it may seem like that. But once you get too close, too real, that all changes and you can end up with visitors that won't go away.

A Friday night spent watching ghost movies or reading spooky stories may seem like a fun way to pass your time. Go for it! Go ahead and get a little spooked, a little creeped-out, then go to sleep and carry on with your life.

It used to be fun like that for me, until I found out that those whispy little creatures in those spooky little stories WERE REALLY REAL.

That was when my life changed.

It began the day I went to the cemetery.

Always looking for authentic material for my stories, I decided, "Hey! What a great place to find a mist or catch something on tape? Go to a cemetery!"


Right?


Well, there I was, shooting pics, studying the headstones. Like a sponge, I walked through the graveyard soaking up memories of the dead, immensely desirous of catching something with my camera, or at least get a "vibe" that would give me something to report.

Something, anything about a ghost—I wasn't picky.

It was a gray, overcast day and rain threatened to soak me at any moment. It sprinkled intermittently the whole time I was there. But the car was nearby, I was wearing my raincoat and I knew I could run for shelter if it started pouring. So undaunted, I roamed.

I spent several hours in that cemetery and all I saw was a bunch of graves, some serious and sad, others whimsical and humorous, and yet others that were very old and seemingly forgotten. But I never saw evidence of a single ghost. Maybe I caught an orb or two, but heck, they could have been the raindrops that came with the threatening little showers caught on my lens.

It wasn't until I returned home that I learned the lesson I'm trying to teach you here.

I think something from the graveyard followed me home.

Although my visit to the cemetery was uneventful, a story had come to me while I was there and I was intent upon getting that story down. I sat down and started writing while the images were coming to me, fast and furious.

I was alone in the house and the night was incredibly quiet. I was writing and thinking and creating, when the telephone rang. I picked it up. For a long moment there was nothing, just silence. But after a time, there was static and a hoarse whispering voice that said, "Watch for us!"

Then a click.

Then nothing.

That was a bit unnerving, but I trotted back to my laptop to continue my story. After about thirty minutes, I traveled to the kitchen for a drink of something cold. I needed a break.

I was standing at the fridge, about to grab a soda when out of the corner of my eye, I saw a white face glaring at me through my kitchen window. I turned to visualize the face, but as my eyes fixed on its position, the face dashed out of view. I reached for the back door, turned the knob and stepped outside. After inspecting in all directions, I found nothing and went back inside.

The kitchen was dark because as a Midwesterner, I believe in conserving electricity and had only used a very few, necessary lights. In fact, the entire house was very dark.

I returned to the fridge to get my soda. The light from the interior glared and after I closed the door, for a moment I was blind.

I turned to go back to my room when I was confronted with the image of someone dressed in white from head to toe. It undulated six inches off the ground and the face was pallid; eyes hollow and black. Its bony finger pointed at me shakily and anger emanated from it very clearly and very intensely.

Of course I was terrified at the sight and didn't know what to do. After all, I was alone and it was dark. So I did the most stupid, foolish thing I could think of.

I went back to my laptop and kept writing my story.

I blazed on my keyboard, slurping my soda and getting every mental image I could put into words as quickly as possible.

I heard rappings, I felt chills and I witnessed shadows moving through the room.

After a time, I decided to stop for just a short break to stretch my legs, and a picture in the hall crashed to the floor. This told me that stopping was the wrong move, so I returned to blaze on my keys once again.

It went on like that all night, trapped by the spirits—each one threatening me anytime I quit writing. Pushed forward, I came to realize the story I was writing was not my own, but something I was being forced to write. I didn't mind that so much as the story was good, really good. I just didn't care to be bossed around so much or treated with so much disrespect.

But what could I do? I knew sleep wasn't an option and being alone I had no one to pull me out.

Like a fool, I just kept writing and writing and writing. They were there, I knew it and I knew that they knew what I was doing. They even knew what I was thinking.

They were behind me, in front of me, above and below. But the way they were acting, I knew I was onto something and that alone, kept me going.

I did complete the story, but it was daybreak when I finished. With bloodshot eyes and exhaustion, I stepped out of my front door and onto the sidewalk. The sweet smell of morning air penetrated my soul and drove away the shadows of the night.

I was spent.

And while most of the activity stopped after I finished the story, a few of them have stayed behind. I know they're here. Once you know how they feel, you never forget it and once you've stepped over the line, you can't pretend it never happened.

The story I was driven to write has not been published yet, and it may never be. But if and when I do publish it, it won't be free.

Do you think ghosts are just a figment of the imagination?

Yeah, right. Go ahead, keep thinking that.

Really. It's in your best interest.

Because once you step over the line and start to believe, you are in for a ride that will change your life.

But that ride comes with a price.

ISLAM ITU CINTAKU

Iman Akmal..

Awak ingat tak tanggal 11 ogos 2007. Awak tahu, itulah tarikh keramat yang tak mungkin saya lupakan kerana ia merupakan tarikh yang terpenting sekali dalam hidup saya. Yelah, itukan tarikh penyatuan kita berdua.

Awak..

Awak ingat tak macam mana kita berjumpa. Perjumpaan yang pada fikiran orang lain merupakan pertemuan paling kasar. Tapi pada saya, itulah saat-saat paling bermakna dalam hidup saya. Saya ingat lagi, saya ternampak seorang lelaki yang serabai sedang melintas jalan tanpa melihat ke kiri dan kanan sewaktu saya pulang dari masjid. Saya ingat awak akan mengelak apabila hon dibunyikan oleh kereta tu, tapi awak buat tak tahu je. Saya pula dengan penuh berani menarik tangan awak agar awak tak dilanggar kereta. Lepas kita sama-sama selamat, saya tampar awak. Awak tahu kenapa?? Sebenarnya terdapat pelbagai sebab kenapa saya tampar awak masa tu. First, sebab awak nak bunuh diri awak. Takkan awak tak tahu yang membunuh diri sendiri adalah dosa yang paling dimurkai Allah. Takkan awak tak takut Tuhan, takkan awak tak takut neraka. Second, gara-gara saya nak selamatkan awak saya tersentuh tangan yang bukan muhrim saya iaitu tangan awak. Awak tahu tak sepanjang hidup saya saya tak pernah pegang tangan orang lelaki lain kecuali tangan ayah saya?? Hati saya membara sangat waktu tu. Tapi saya tengok awak tetap begitu, wajah awak macam awak tak kisah dengan apa lagi yang berlaku disekeliling awak. Mungkin awak tak sedar pun awak sedang berbicara dengan saya sekarang ni. Hati saya bungkam, lalu saya tinggalkan awak sendirian kat situ.

Keesokan harinya, saya terjumpa awak kat situ lagi. Saya ingat awak nak bunuh diri lagi. Saya cepat-cepat pergi ke arah awak. Awak tahu tak betapa terkejutnya saya melihat penampilan awak yang jauh berbeda berbanding semalam. Awak kelihatan kemas dan tak serabai macam semalam. Awak cakap awak ada perkara penting nak beritahu saya. Saya ajak awak pergi masjid yang menjadi tempat saya mengajar kanak-kanak membaca Al-Quran. Kita duduk berdua je kat situ. Hati saya berdebar-debar waktu tu. Awak memang tampan, itu saya tak dapat nafikan. Saat mata hazel awak tenung mata saya, wajah saya membahang. Di situ awak luahkan semuanya pada saya kecuali apa yang mendorong awak untuk bunuh diri semalam. Awak cakap awak jahil sebab tak tahu apa-apa pasal Islam walaupun awak seorang muslim. Awak cakap, sejak berumur 15 tahun lagi awak dah berkenalan dengan arak. Saya tanya awak pasal solat, puasa, zakat, dan haji. Saya tak tahu kenapa hati saya tergerak untuk bertanyakan semua tu. Awak mesti ingat saya pandang rendah kat awak. Tapi, saya hampir pengsan bila awak beritahu awak tak pernah solat dan puasa sepanjang awak hidup selama 25 tahun ni. Bila saya tanya awak kenapa, awak cakap awak terlalu lama menetap di London. Bahkan ahli keluarga awak langsung tak sembahyang apatah lagi nak puasa. Awak minta tolong saya untuk ajar awak agama. Mula-mula saya agak keberatan sebab saya bukannya mahir sangat. Tapi awak berkeras nak belajar dengan saya. Akhirnya, atas dasar persaudaraan sesama Islam, saya setuju.

Mulai hari itu, awak selalu datang kelas mengaji yang saya adakan. Mula-mula saya rasa nak gelak sebab awaklah anak murid saya yang paling tua. Lepas tu awak baru baca Iqra’ dengan saya. Tapi awak sabar dan tak sampai 4 bulan awak dah boleh baca Al-Quran. Saya ajar awak macam-macam. Pasal solat, haji, zakat dan puasa. Hati awak memang cerah, sekejap sahaja saya ajar hal solat, then awak dah boleh solat sendiri. Kita pun selalu solat bersama-sama. Petang tu, saya membacakan azab-azab yang diterima oleh penghuni neraka. Air mata awak bergenang. Awak, awak terasa hati dengan saya ke?? Sejak hari tu, awak dah tak datang-datang ke masjid tu. Awak tahu, seminggu awak tak datang, seminggu tu jugalah saya jadi penunggu setia kat masjid tu. Kemudian, pada satu petang awak datang pada saya. Saat saya melihat awak, ada satu perasaan hadir dalam diri saya. Tapi saya tak tahu apa perasaan itu. Awak datang petang tu bukan sebab nak belajar agama dengan saya tapi sebab awak nak ajak saya kahwin. Apa, kahwin?? Saya terus pitam.

“Humaira, sudi tak jadi permaisuri di hati Iman..Sudi tak kahwin dengan Iman??”

“Ha, kahwin… Mana boleh..ehhh saya tak nak Iman. Jangan buat gila.”

“Please, Humaira I beg you. Kalau awak jadi isteri saya, lagi banyak masa awak boleh ajar saya pasal Islam. Tolonglah Humaira, masa saya semakin suntuk”

Resah melihatkan awak yang begitu mengharap, saya akhirnya bersetuju. Tapi saya betul-betul tak faham dengan ayat ‘masa saya semakin suntuk’ yang awak katakan tadi.

Perkahwinan kita berlangsung lepas tu walaupun ditentang secara hebat oleh keluarga awak. Ayah saya pula bersetuju walaupun agak terkejut dengan keputusan mendadak saya tu. Yelah, saya baru 18 tahun dah bekahwin dengan orang yang tujuh tahun lagi tua dari saya. Saya ingat lagi, sehari lepas kita kahwin, awak bawa saya jumpa famili awak. Teruk saya dihina dan dicerca. Luluh hati saya, awak. Mummy dan daddy awak cakap saya macam-macam. Saya ditampar mummy awak gara-gara saya cakap awak yang nak kahwin dengan saya. Saya cakap awak yang beria-ia ajak saya kahwin. Saya cakap macam tu sebab mummy awak tuduh saya ni perempuan pisau cukur yang nak kikis semua harta awak. Saya rasa hina sangat masa tu. Tapi yang peliknya, awak langsung tak buka mulut untuk pertahankan saya. Awak hanya diam dan memerhatikan saya diserang keluarga awak. Sampai hati awak!!

Kita pindah ke kondominium milik awak di Kuala Lumpur. Seminggu saya menangis rindukan ayah saya yang tinggal seorang diri di Terengganu. Sejak ibu saya meninggal sewaktu melahirkan saya, tak pernah sekali saya berpisah dengan ayah saya. Tapi awak pandai.. setiap hari awak akan bagi teddy bear yang berlainan pada saya. Saya memang suka bear.. Bila saya peluk bear-bear tu barulah terubat sikit rindu kat ayah, sebab badan ayah pun macam bear-bear ni semua. Jadi peluk bear ni macam peluk ayah saya la. Dua minggu usia perkahwinan kita, dah 14 teddy bear saya terima. Saya happy sangat, awak!

Tapi sepanjang kita kahwin, tak pernah sekali pun awak sentuh saya. Saya sering tertanya-tanya kenapa awak kahwini saya kalau awak tak nak memiliki saya sepenuhnya. Saya umpama cikgu pada awak. Saya panggil awak abang Iman, awak panggil saya Ustazah Humaira. Pelikkan. Kitalah pasangan paling pelik sekali pada saya. Malam, kita hiasi dengan aktiviti tadarus, setiap jam 3 pagi awak akan kejutkan saya untuk solat tahajjud. Saya begitu bahagia dengan perubahan diri awak. Kita sama-sama penuhi tanggungjawab masing-masing. Setiap hujung minggu, kita akan keluar bersiar-siar. Hari tu, sewaktu kita ke Sunway Pyramid, ada seorang perempuan panggil awak. Bila awak berpaling, perempuan tu terus peluk dan cium pipi awak. Saya nampak awak macam kaget. Tapi awak masih tak kenalkan dia pada saya. Lepas tu, perempuan tu ikut kita ke mana sahaja kita pergi. Saya tahulah saya ni perempuan kampong yang tak pandai bergaya. Dengan jubah dan tudung labuh paras pinggang yang sering membaluti tubuh saya ni, mana ada lelaki yang tertarik dengan saya. Perempuan tu pulak dengan selambanya paut tangan awak sedangkan saya, isteri awak yang sah tak pernah sentuh awak. Tanpa saya sedari, airmata saya menitis. Saya sedih awak. Takkan awak tak fikir perasaan saya. Saya lari keluar dari butik tu sewaktu awak dan perempuan tu leka berbual. Saya berlari dengan linangan air mata awak tahu tak?? Saya dengar awak jeritkan nama saya. Saya pusing belakang, nampak awak dan perempuan tu. Perempuan tu lagi!! Dia tak faham ke yang saya bencikan dia sebab rapat dengan awak. Tadi, saya seolah-olah tak wujud tahu tak!! Awak jeritkan nama saya lagi, akhirnya saya berhenti berlari. Awak pegang tangan saya. Awak tanya saya kenapa.

“Humaira kenapa ni?”

“Tak ada apa-apa la..Pergi la shopping dengan perempuan ni”

“Humaira jealous ya.. Maafkan abang Iman sebab lupa nak kenalkan Iman Sofia pada Humaira. She’s my twin”

My twin. Saya malu sangat masa tu. Iman Sofia peluk saya dan mengalu-alukan kedatangan saya sebagai adik iparnya. Dia suruh saya sabar dengan karenah mummy dan daddy awak. Lepas twin awak balik, saya tengok awak tersenyum-senyum.. Saya malu sangat awak. Mesti muka saya merah atau mungkin dah biru masa tu.. Awak cubit pipi saya dan usik saya sampai saya nangis. Sorry, tapi saya ni memang cengeng. Lepas tu, awak minta maaf dengan saya dan kucup dahi saya. Saya tersentak, pertama kali awak sentuh saya. Saya tersenyum manis.. Selepas itu, kita berjalan-jalan sambil berpegangan tangan.

Hari demi hari berlalu menjadikan kehidupan kita semakin bahagia. Saya rasa ada perasaan aneh yang hinggap di sarang hati saya setiap kali saya bersama awak. Tapi saya tak tahu apa perasaan itu.

Pada suatu malam, selepas kita sama-sama solat Isya’ berjemaah, awak pegang tangan saya lagi. Saya duduk berhadapan dengan awak. Awak tenung saya. Mata hazel awak seolah-olah ingin menyampaikan sesuatu. Tapi, awak hanya berdiam diri. Selepas itu, saya bangun dan beredar ke bilik saya. Tiba-tiba awak ketuk pintu bilik saya. Apabila pintu kayu itu saya buka, awak terus masuk. Pintu bilik saya awak tutup. Awak tarik saya ke cermin. Saya dapat lihat diri awak yang sedang memeluk saya dari arah belakang dengan erat sekali pada cermin itu. Walaupun hati saya berdebar-debar waktu itu, tapi saya bahagia. Awak hampir kucup bibir saya. Hanya tinggal seinci awak, awak seolah-olah tersedar dari sesuatu. Awak lepaskan pelukan awak pada badan saya. Sebelum awak pergi, awak minta maaf pada saya. Selepas awak keluar, saya menangis. Saya sedih awak!! Awak seolah-olah tidak sudi menyentuh saya walau seinci pun.

Suatu hari tu, ketika kita sedang menjemur pakaian bersama-sama, hidung awak tiba-tiba berdarah. Darah awak banyak sangat..wajah awak pucat. Hati saya dipagut rasa cemas yang teramat sangat. Lepas tu, awak pitam. Saya menjerit bagai orang dirasuk hantu. Dengan bantuan jiran, saya hantar awak ke hospital. Kat sana barulah saya mengerti kata-kata awak tak lama dulu. ‘Masa saya dah semakin suntuk’. Saya dah terlalu mengerti maksud kata-kata itu. Kenapa awak tak pernah beritahu saya awak sakit leukemia.. Saya menangis dan terus menangis. Dua hari awak tak sedarkan diri. Sebab tu, awak tak pernah nak sentuh saya. Saya mengerti sebabnya.. sebab awak tak nak beri zuriat yang mungkin berpenyakit seperti awak. Mulia sungguh hati awak. Sewaktu awak sedar, saya tetap begitu.. Menangis sambil mengucup tangan awak.. Awak juga menangis. Malam tu, awak beritahu saya sebab kenapa awak nak bunuh diri hari tu..kenapa awak nak kahwin dengan saya.. Hari tu, awak nekad nak bunuh diri sebab awak tak boleh terima diri awak sakit. Awak mengahwini saya kerana awak nak seseorang yang boleh membimbing awak ke jalan yang benar. Awak tak nak mati tanpa bertaubat. Awak juga jujur dengan saya. Awak cakap saya bukan cinta sejati awak kerana cinta sejati awak hanya pada Islam dan Allah. Saya akui agak terkilan kerana saya bukan cinta sejati awak.. tapi biarlah..kerana pada saya, dicintai awak sudah cukup bermakna.

Awak ingat tak tarikh 11 oktober 2007. Saya pasti awak takkan lupakan tarikh yang paling menyeksakan tu kan? Mana taknya, itulah tarikh keramat di mana awak telah menjalani kemoterapi buat kali pertama. Saya tahu awak buat semua tu sebab saya. Saya mogok makan dengan awak sampai dua hari kan sebab awak tak nak buat rawatan itu. Saya jahatkan, awak. Tapi, saya buat semua tu sebab saya sayang kat awak. Saya cintakan awak, Iman!

Air mata menitis tatkala saya tengok awak yang sedang meraung kesakitan di bilik itu. Saya dapat dengar raungan awak walaupun saya hanya memerhatikan awak dari luar bilik kaca tu. Saya tengok katil awak bergegar. Mesti sakit sangatkan awak? Maafkan saya sebab paksa awak buat semua tu. Saya tengok awak menangis-nangis. Habis cadar dan bantal-bantal awak jatuh ke lantai gara-gara awak mengeletar atas katil tu. Saya tengok awak muntah dan batuk tanpa henti. Awak meraung-raung jeritkan Allahuakhbar. Tatkala awak meraung di dalam, saya pulak meraung di luar.

Awak berkeras tak nak buat sebarang rawatan. Keadaan awak semakin teruk. Rambut awak dah sikit..wajah awak cengkung..badan awak kurus sangat. Awak hanya mampu duduk di kerusi malas..di kerusi malas itulah awak solat. Tapi saya kagum dengan awak sebab awak masih puasa walaupun awak diberi ruksakh untuk berbuka. Awak tetap berpuasa walaupun kadang-kadang awak menggigil sebab terlampau sakit tapi awak tetap berkeras nak berpuasa. Hari-hari awak dihabiskan di kerusi malas itu sambil menghafal surah-surah Al-Quran melalui mp3 yang ditekapkan di telinga awak. Setiap kali awak dengar surah Yaasin, air mata awak akan bergenangan.

Sepuluh malam terakhir Ramadhan, awak berdegil tak mahu tidur sebab nak tunggu malam Lailatul Qadar. Saya sering menyuruh awak tidur, kerana takut kesihatan awak terganggu. Tapi awak cakap, awak tetap nak tunggu malam Lailatul Qadar kerana awak takut awak tidak sempat untuk bertemu dengan Ramadhan yang berikutnya. Selalunya, saya akan tertidur di sisi kerusi malas awak. Dan apabila saya tersedar, awak juga dah terlena. Wajah awak sentiasa senyum. Saya akui takut untuk membiarkan awak tidur kerana saya takut awak akan terus tertidur dan tak bangun-bangun lagi.

Malam terakhir puasa, awak kelihatan bersinar-sinar. Awak ajak saya buat terawih. Awak, awak solat terawih ke solat sunat taubat. Awak sujud lama sangat. Saya seperti dah mengerti sesuatu. Saya teruskan solat terawih ini sementara awak masih begitu..sujud menyembah tuhan. Dan selepas 12 rakaat selesai saya kerjakan, awak tetap begitu. Masih lagi sujud..

Bila bahagia mulai menyentuh,

Seakanku bisa hidup lebih lama,

Namun, harus kutinggalkan cinta,

Ketikaku bersujud..

Awak dah pergi. Saya tahu awak letih sangat dan awak nak tidur. Saya baringkan awak di atas sejadah itu. Darah yang mengalir dari hidung awak saya bersihkan. Wajah awak tenang macam bayi yang sedang nyenyak tidur. Selepas itu, tanpa membuka kain sembahyang, saya terus berbaring di sebelah awak di atas sejadah itu. Saya tertidur sampai azan hari raya Aidilfitri berkumandang. Hajat awak nak beraya tak kesampaian. Tapi hajat awak untuk berpuasa penuh dan solat terawih serta tahajjud sepanjang Ramadhan tetap terlaksana.

Awak..

Setahun dah berlalu pergi. Hari ini saya akan bertolak ke Mesir untuk melanjutkan pelajaran di Universiti Al-Azhar dalam bidang Qiraat Al-Quran.

Seminggu lepas awak pergi, mummy awak datang dan berjumpa saya. Mummy awak menyusuri saya ke Terengganu semata-mata nak berbaik dengan saya semula. Mummy dan daddy awak minta maaf dengan saya. Mummy awak cakap awak ada mengutus surat kepada mereka dan menjelaskan segala-galanya tentang perkahwinan kita seminggu sebelum awak pergi tinggalkan saya. Mummy awak peluk saya dan meminta maaf dengan saya. Selepas itu, kami berdamai. Mesti awak bahagia, kan? Pembelanjaan saya ke Al-Azhar pun ditanggung oleh famili awak.

Awak tahu, dahulu setiap hari saya akan ke kubur awak dan menangis di situ. Saya meraung-raung teringatkan awak. Saya rindukan awak. Senyuman dan panahan mata awak. Saya rindukan cinta awak, Iman. Pada suatu hari, sewaktu saya sedang menangis di pusara awak, ayah saya datang dan tampar saya. Saya kaget dan tangisan saya terus berhenti. Ayah menyedarkan saya semula. Ayah cakap saya menyeksa awak di sana. Saya meratapi pemergian awak dan lupa menunaikan tanggungjawab saya sebagai seorang muslim. Ayah cakap roh awak tak akan tenang kerana saya tak mahu lepaskan awak. Saya seolah-olah tersedar semula dari mimpi yang panjang. Awak, maafkan saya sebab perlakuan saya mungkin menyeksa awak di sana.

Kini saya sudah tidak menangisi pemergian awak. Saya sudah bangkit menjadi Humaira yang dahulu. Humaira yang tabah dan kuat kerana saya tahu walau saya menangis sehingga keluar air mata darah sekalipun, keadaan tetap tidak berubah. Awak tetap dah ‘pergi’ dari hidup saya. Saya tetap keseorangan. Saya hanya akan menyeksa awak nanti.

Saya mengambil masa tidak sampai seminit untuk membenci awak, saya mengambil masa kurang sebulan untuk mencintai awak.. Tapi harus saya akui, saya memerlukan masa sepanjang hidup saya untuk melupakan awak. Awak dah bertakhta di hati saya..teratas sekali. Kata orang cinta yang dilepaskan akan kembali jika ia cinta sejati kita. Tapi harus saya akui awak memang bukan cinta sejati saya. Cinta sejati dan hakiki saya hanya pada-Nya. Awak, saya dah nak pergi ni. Awak doakan kehidupan saya diperantauan nanti, ya. Doakan saya akan bertemu cinta sekali lagi kerana saya yakin saya layak untuk cinta. Assalamualaimum, Iman. Tunggu saya dekat ‘sana’ nanti. Sesungguhnya, awak tiada gantinya dalam hati saya.

If only you could see the tears in the world you left behind,

If only you could heal my heart just one more time,

Even when I close my eyes,

There’s an image of your face,

And once again I come to realize,

You’re a loss I can’t replace.